Βρίσκεστε εδώ:Αρχική>>Ιστορίες

xaritakis wide

Ιστορίες

19.11.2012 | 16:00

 Από το blog jaquou.wordpress.com

 

Oι δρόμοι του κόσμου είναι γεμάτοι ποιητές. Μην κλείνεις τα μάτια. Ύψωσέ τα και θα τους αντικρίσεις. Κοίτα το δεκάχρονο παιδί με το ματωμένο κεφάλι στην πόλη της Ισπανίας, κοίτα πως αγκάλιασε τον δρόμο, πως στάθηκε όρθιο απέναντι στη βία, πως κράτησε με παράπονο τη διπλανή του και δάκρυσε με απορία στο αίμα. Κοίτα σου λέω. Κοίτα το εξάχρονο στα συντρίμια της Γάζας. Πως κοίταξε ψηλά και είδε πέρα από το ατσάλινο κέλυφος του πολέμου, στα αστέρια. Κοίτα σου λέω, μην κατεβάζεις τα μάτια.

16.11.2012 | 12:24

Γράφει η Sraosha

Α, δεν είναι τίποτα. Θα του κόψουνε το στέρνο με δισκοπρίονο, θα ανοίξει ο θώρακας σαν κλουβάκι. Μετά θα του βγάλουνε την καρδιά έξω, χωράει στις δυο χούφτες σου, και θα τη σταματήσουν. Ναι, θα έχει παράκαμψη. Ναι, τα ξέρω αυτά από τον θείο. Μετά θα τη φτιάξουνε και θα τη βάλουνε πίσω. Και θα την ξεκινήσουν πάλι. Ναι, σαν μηχανή, μανούλα, σαν μηχανή.

15.11.2012 | 22:43

Η Carolyn Nordstrom θεωρείται από τους πιο σημαντικούς ανθρωπολόγους σήμερα, μια ερευνήτρια που τρέχει σε πολέμους και συρράξεις, κάνει ημιεθνογραφική – ημιδημοσιογραφική δουλειά και μας έχει προσφέρει μερικές από τις πιο βαθιές μελέτες για το πολεμικό φαινόμενο. Στο βιβλίο της Shadows of War, αφηγείται ένα περιστατικό από το 1983 στη Σρι Λάνκα: πήγε με μια ντόπια φίλη της στην επαρχία για τη γιορτή της Καταραγκάμα, ένα μεγάλο εθνικό φεστιβάλ που υποτίθεται ότι είναι και μέρα συμφιλίωσης ανάμεσα στις φυλές και τις θρησκείες του νησιού.

14.11.2012 | 16:27

Μετά ήταν κάπως έτσι. Χορτάτος: πλαγίως και καλλιγραφικώς σε ξύλινη ταμπέλα απέξω. Μέσα μύριζε σφολιάτα και λιωμένο τυρί. Οι αποστάσεις του κόσμου εξωφρενικά μεγάλες. Μια βόλτα για ψώνια στο κέντρο μπορούσε να με εξουθενώσει. Να σπιθίζουν κούραση οι πατούσες μου. Ήταν ο διασκελισμός μου πεντάχρονος. Μια πολύ μεγαλόσωμη γυναίκα με κερνάει μια εξωτική λέξη με ωραία πικάντικη γεύση: πιροσκί. Την έβλεπα από χαμηλά και χωρίς λεφτά στην τσέπη. Πέντε χρονών δεν είχα τίποτα άλλο από το χέρι της μάνας μου να κρατηθώ. Να κρατηθώ, να μη με πάρει ο αέρας και να με στροβιλίσει, όπως τα πεσμένα φύλλα των δέντρων και τα πεταμένα εισιτήρια των μικρών διαδρομών τις νύχτες που φυσάει πολύ. Πέντε χρονών είσαι ένα μικρό τίποτα. Την ευχαρίστησα, μου απάντησε "τίποτα" και την αποχαιρέτισα προσωρινά. Θα την ξανάβλεπα αργότερα. Την άφησα να στέκεται πίσω απ΄τη τζαμαρία του μικροσκοπικού τυροπιτάδικου. Όρθιοι κατευοδώνουμε τους άλλους και έπειτα σωριαζόμαστε βαθιά ανάλογα πόσο βαραίνει ο αποχωρισμός.

13.11.2012 | 14:31

Διαβάζεις βιβλία, τα δανείζεις, τα κάνεις δώρο στους φίλους σου, στα κάνουν δώρο εκείνοι. Κάποιες φορές τα αφήνεις στην βιβλιοθήκη για να τα διαβάσεις αργότερα και κάπως έτσι γεμίζεις τα ράφια με αναμονές, με προσμονές, με σελίδες που περιμένουν υπομονετικά να έρθει η σειρά τους για να προσθέσουν την δική τους υποσημείωση στη μία και μοναδική ιστορία που διαβάζεις πάντα. Και περνούν τα χρόνια και νομίζεις ότι τα έχεις ξεχάσει – εκπαιδεύεται το βλέμμα να τα προσπερνάει, αν και η μνήμη δεν προσπερνάει ποτέ. Κι ύστερα έρχεται εκείνη η στιγμή που η μνήμη νικά το βιαστικό βλέμμα και το βιβλίο ξεπηδά θαρρείς από την βιβλιοθήκη και πέφτει στα πόδια σου κι εσύ δεν έχεις άλλη επιλογή από το να ασχοληθείς μαζί του. Και τότε, αν είσαι τυχερός, πέφτεις πάνω στην αφιέρωση που σου έγραψαν όταν στο έκαναν δώρο, και τότε, αν είσαι τυχερός, η αφιέρωση αυτή έχει νικήσει τα χρόνια και σου αφηγείται μια ιστορία από μόνη της.

12.11.2012 | 12:59

Σε μια φτηνή κι απελπισμένη προσπάθεια να μας αποδείξουμε ότι είμαστε ακόμη ζωντανοί -στους καθρέφτες έχουμε είδωλο αλλά μπορεί να είναι αποθαμένοι και οι καθρέφτες, δεν τους εμπιστεύομαι-  καθήσαμε χτες βράδι και ψάχναμε έναν τόπο κοντινό να μας φιλοξενήσει δυο νύχτες τον Δεκέμβρη. Όπως πολύ παλιά. Ούτε πολλές βενζίνες, ούτε πολλά μεγαλεία, ένα δωμάτιο ζεστό χωρίς παραπανίσια, βόλτες στο κρύο, κρασιά και τσίπουρα πλάι σε μια ξυλόσομπα (πάει κι αυτό το φολκλόρ, σε λίγο θα πηγαίνεις σε τράπεζα και θα καίνε ξύλα, καμιά μαγεία δεν θα απομείνει στον καταραμένο τόπο), ομίχλες και δέντρα που στάζουν, ίσως κανένα παλιό ξεχασμένο φιλί μετά στο δωμάτιο, ένοχοι που αφήνουμε ακόμη ορμόνες να κάνουν έστω για μια ώρα κουμάντο στα νούμερα που μας περιμένουν πίσω.

08.11.2012 | 02:41

Tι κάνει την ανάμνηση των σωμάτων που κάποτε μας υποδέχθηκαν με θέρμη να φαίνεται πιο μακρινή κι απ’ τα χρόνια της παιδικής ηλικίας; Ίσως, το διάδοχο σώμα. Είναι δίπλα μας τώρα και το γευόμαστε επί του παρόντος. Με τα χρόνια η εντύπωση της αίσθησης του παλαιού σώματος αδυνατίζει, μένει μια αμυδρή αίσθηση της αρχικής εντύπωσης. Δεν θυμόμαστε τα φιλιά. Θυμόμαστε ότι μας άρεσαν. Δεν μπορούμε να ανακαλέσουμε το ρίγος. Ξέρουμε ότι διέτρεξε τη ραχοκοκαλιά μας. Εκείνο όμως που για έναν περίεργο λόγο μοιάζει να μην ξεθωριάζει, είναι ο δρόμος που διανύσαμε μέχρι να σφηνωθούμε σαν τρελοί στην αγκαλιά που μας ανοίχτηκε.

06.11.2012 | 14:35

Η κάποια στιγμή που στο τηλέφωνο σου λένε ‘κάτσε’ για να σου πουν τα νέα. Εκείνη η στιγμή που δεν έχεις κανένα δράμα να παίξεις. Το σώμα σου ταράζεται από την τόση ζωή. Η τυχαία στιγμή που τα νέα είναι άσχημα. Θα μπορούσαν να ναι και χειρότερα. Ναι, θα μπορούσαν να ναι και χειρότερα. Τηλέφωνα και επανάληψη των ίδιων λέξεων. Με το ποδήλατο, το φορτηγό, κρίσιμο σαρανταοχτάωρο, το πρώτο, το δεύτερο χειρουργείο. Η στιγμή που τα μνημόνια δεν σε απασχολούν πια, ένα τεράστιο ναπανεναγαμηθουνεολα. Η στιγμή που καταλαβαίνεις πως κάθε μέρα αγωνιζόμαστε παίρνοντας ως δεδομένο πως εμείς θα είμαστε καλά. Οι φίλοι μου είναι δυνατοί, σχεδόν υπερήρωες.

02.11.2012 | 12:21

 

Να γράψουμε λες κάτι για την ενοχή, για τις μέρες που περνάμε εσύ κι εγώ απέναντι στη χολέρα, για τις ώρες που αναπνέω μέσα από το στόμα σου και δίπλα στα κρατητήρια οι μπάτσοι βασανίζουν κόσμο, για τα αιώνια δευτερόλεπτα που χάνομαι στον αφαλό σου και κάπου έξω στο δρόμο οι φασίστες μαχαιρώνουν βασανισμένους, η Αθήνα καίγεται κι εμείς ένα κουβάρι χέρια, πόδια κι ακροδάχτυλα κάνουμε κύκλους στο χάος.

01.11.2012 | 23:29

Μακάρι να μπορούσα να μιλήσω για όλα όσα με στοιχειώνουν. Μακάρι να μπορούσα να περιγράψω αυτά που έζησα μαζί σου τους τελευταίους μήνες. Την αγάπη μου που είδα να θεριεύει όσο θέριευε η δική σου αρρώστια. Την φροντίδα μου που είδα να γεννιέται εκεί που έκλαιγε η ανάγκη σου. Τις αντοχές μου που ξεπέρασαν τα μέτρα μου, τα ξενύχτια που ξεπέρασαν τις μέρες μου. Όλες τις υπερβάσεις που νίκησαν τις ίδιες τις προσμονές μου. Γιατί δεν περίμενα τίποτα από ό,τι έγινε. Και όσα φρόντιζα επιμελώς να αγνοώ τα προηγούμενα χρόνια, ήρθαν και συστήθηκαν πια ως τελεσίδικα.

 

Πώς χαρακτηρίζετε τους χειρισμούς της ελληνικής κυβέρνησης στο θέμα των Ελλήνων στρατιωτικών που κρατούνται στην Τουρκία;

Θετικούς(8.5%)
Αρνητικούς(80.9%)
Δεν ξέρω / Δεν απαντώ(10.6%)
Συνολικές ψήφοι: 47
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει ενεργό: Απριλίου 27, 2018