Βρίσκεστε εδώ:Αρχική>>Ιστορίες

xaritakis wide

Ιστορίες

10.12.2012 | 13:59

Γράφει ο Χρήστος Μιχαηλίδης

Θα είσαι πάντα εδώ, να σε κρατάω από το μπράτσο και να παίρνω δύναμη. Τον γιο μας, δες πως ψήλωσε! Δεν χρειάζεται να μου μιλάς. Την φωνή σου την ξέρω. Αν και πιο πολύ, εγώ λάτρεψα τη σιωπή σου, από την πρώτη στιγμή που σε γνώρισα - θυμάσαι; Χμ, χαίρομαι, αγάπη μου,.... Η απουσία σου, στη δουλειά, στο ψάρεμα με τους φίλους, στο καθήκον όποτε σε καλούσε η πατρίδα, δεν ήταν ποτέ απουσία για μένα. Έμαθα κι εγώ, μέσα στη σιωπή, να σε θέλω και να σε έχω. Να σε ακούω και να σε αγγίζω. Να σε χάνω, και να βρίσκω. Να υπάρχω, κάθε στιγμή. Απαρατήρητη. Ήσουν αυστηρός, του καθήκοντος και της πειθαρχίας. Έτσι, έμαθα κι εγώ κοντά σου. Το άγγιγμά σου στον ώμο μου, ήταν η αγκαλιά που άλλες γυναίκες λαχταρούν και δεν γεύονται ποτέ. Τη σάρκα μου την είδε μόνο το σκοτάδι.

09.12.2012 | 16:16

Από το taxamenaepeisodia.wordpress.com

Θα έρθεις πάλι να με πάρεις από το αεροδρόμιο και θα με πας από τον πιο μακρινό δρόμο, με το πρόσχημα ότι σου αρέσει περισσότερο η διαδρομή και όχι γιατί φοβάσαι την εθνική. Και θα μιλάμε πάλι για όσα έγιναν την τελευταία εβδομάδα και δεν θα μπορούμε να βγάλουμε συμπέρασμα κανένα, γιατί θα υπάρχει πάντα μια μαύρη τρύπα που θα ρουφάει νούμερα και αποτελέσματα και ανθρώπους. Κι ύστερα θα κάνουμε βόλτες και θα σκεφτόμαστε πόσο μεγάλος άθλος είναι πια που χαμογελάμε και κάνουμε σχέδια για το μέλλον ενώ γύρω μας η πόλη φοράει άλλη μια μεγάλη νύχτα.

09.12.2012 | 14:59

Από το  silentcrossing.wordpress.com

Δύο χρόνια να κοιμάσαι στο πλάι μου, να με νανουρίζει η βαριά σου ανάσα στο σκοτάδι, να γελάω με το ροχαλητό σου, να αναρωτιέμαι τι μπορεί να σκέφτεσαι και αναστενάζεις έτσι βαθιά, που και που τινάζεσαι από κάποιο άσχημο όνειρο, τι έχεις δει από τον κόσμο, τι να έχεις καταλάβει, εσύ γεννήθηκες πάνω στην εθνική και κινδύνεψες από τα φορτηγά του Ασπρόπυργου, δυο χρόνια να σε έχω συνεχώς στο μυαλό μου, δυο χρόνια να περιμένεις πίσω από μια πόρτα, να κάνουμε μεγάλους περιπάτους στην παραλία, να τρέχεις πίσω απ’ το αυτοκίνητο όταν φεύγω και σ’ αφήνω, δυο χρόνια να στεναχωριέμαι που σε αφήνω, δυο χρόνια να φοβάσαι μήπως σε αφήσω κι εγώ όπως οι προηγούμενοι και να μην έχω τρόπο να σου πω ότι αν σε αφήσω θα χαθώ εγώ πρώτος

07.12.2012 | 13:05

Γράφει ο Кроткая

Είμαι ασταθής. Σε κάποιες φάσεις μου έχουν αρέσει πχ τα Χριστούγεννα, φέτος τα σιχαίνομαι. Με εκνευρίζει που γέμισε ο τόπος γιρλάντες και λαμπιόνια, με εκνευρίζει ο στολισμός του δήμου, με ενοχλούν οι βιτρίνες με τις κόκκινες μπάλες και τα γκι. Μου τη σπάει που άρχισε να χιονίζει στο βλογ μου, να θυμηθώ να ψάξω πώς βγαίνει το χιόνι.

06.12.2012 | 15:38

Από το  blog.costinho

Και τελειώνει η νύχτα κλαίγοντας. Μόνος σου, χαμένος στη φωτοβολία, σε παίρνει και σπας. Σπάζεις, σε κομμάτια και πλήκτρα. Θυμάσαι ότι παλιότερα έσπαγες πιο συχνά, πιο φυσικά, πιο αναγκαία. Σαν από επιθυμία. Τώρα, σαν από πείσμα, και ενώ τα πάντα γύρω σου στο ζητάνε, εσύ κρατιέσαι, σφίγγεις τα δόντια πάνω στα χείλη μέχρι να ματώσουν και αρνείσαι να σπάσεις. Δεν παραδίνεσαι. Είναι όμως πολλά που σου φέρνει η νύχτα κι η καθάρια φωτοβολία της. Που σου ζητάνε παράδοση.

05.12.2012 | 04:08

Γράφει ο Στάθης Τσαγκαρουσιανός 

Έχω δει πολλές εκδηλώσεις έρωτα και πολλές μ' έχουν πείσει. Με έναν παράξενο τρόπο, όμως, αυτό που θυμάμαι επίμονα είναι ο έρωτας μιας γηραιάς κυρίας για τον πεθαμένο άντρα της. Ήμουν 25 ετών όταν συνάντησα τη Σέμνη Καρούζου. Εκείνη στα 82, ένας θρύλος της αρχαιολογίας. Αυτή, με τον άντρα της, Χρήστο, θεμελίωσαν το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας - βρήκαν σε μάντρες της Αττικής και τάφρους τους κούρους και τα κύπελλα με την αποσβολωτική τέχνη. Ήταν τύχη που μιλούσα μαζί της. Έμενε στο σπίτι τους στη Δεινοκράτους, μου φέρθηκε με ευγένεια και χωρίς κοκεταρίες.

04.12.2012 | 16:47

Ο τρόπος που κυνηγιούνται τα σύννεφα Νοέμβρη στην σκαλινάτα της Trinita dei Monti λίγο πριν γεμίσει ανοιχτές ομπρέλες, η πρωινή υγρασία που σηκώνει πιο ψηλά τους γιακάδες στο Ιle de la Cite, ο ήχος από τις σκούπες και τα φαράσια των οδοκαθαριστών ξημερώματα έξω από το  Griensteidl, τα καλάμια στην σειρά πάνω στην γέφυρα του Γαλατά πριν καλά καλά φωτίσει.

03.12.2012 | 14:47

Από εκείνα τα χρόνια και η φιλία μας, τότε όταν τα παιδικά καρότσια στην διαδρομή ως το πάρκο σταματούσαν έξω από πινακίδες: “φρούτα“, “ψιλικά“, “νεωτερισμοί”, τα ”ενοικιάζεται/πωλείται” ξέφτιζαν αποκλειστικά στις κολώνες και τις νύχτες στα πάρκα δεν κοιμόταν κανείς. Μόνο ερωτευμένες αγρύπνιες έβρισκες.

“Συγγνώμη που ενοχλούμε τέτοια ώρα, αλλά η μικρή…….”

03.12.2012 | 03:28

Από taxamenaepeisodia

Θα έρθει μια μέρα που θα φορέσεις εσύ το καινούριο σου μαύρο πουκάμισο κι εγώ το παλιό μου μπλε τζιν και θα βρεθούμε στο ίδιο πεζοδρόμιο που γνωριστήκαμε για πρώτη φορά, θα μου χαμογελάσεις όπως παλιά κι εγώ θα σκύψω το βλέμμα για να μετρήσω τα σπασμένα πλακάκια που μας χωρίζουν. Θα μου φωνάξεις ένα σκέτο ακολούθησέ με κι ύστερα θα κάνεις μεταβολή, και θα είναι το σώμα σου το όπλο άλλης μιας επιθετικής οπισθοχώρησης και το δικό μου μόνο η σκιά σου. Θα περάσουμε με τον ίδιο βηματισμό μπροστά από θρυμματισμένες βιτρίνες, κατεβασμένα ρολά και βρεγμένες χαρτόκουτες και δεν θα τους ρίξουμε ούτε μισό βλέμμα, γιατί ο κόσμος δεν θα χρειάζεται πια την λύπησή μας, ο κόσμος θα μας περιμένει μόνο για να τον περπατήσουμε ξυπόλητοι. Και θα διασχίσουμε με την ίδια ορμή τις διασταυρώσεις με τα χαλασμένα φανάρια και δεν θα φοβηθούμε ούτε στιγμή, γιατί ο κόσμος δεν θα χρειάζεται πια τον φόβο μας, ο κόσμος θα μας περιμένει μόνο για να περάσουμε απέναντι.

02.12.2012 | 17:25

Χτες βγήκα στα μαγαζιά για να αγοράσω ένα παντελόνι. Περπατώντας  στο εμπορικό κέντρο της συνοικίας που μένω είδα σ΄ενα μαγαζί κόσμο και μου έκανε εντύπωση γιατί στα διπλανά μαγαζιά έχαβαν μύγες... Σκέφτηκα λες να έχει τίποτα σούπερ προσφορές? Και μπήκα. Οι πελάτισσες που έψαχναν καλοντυμένες και η πωλήτριες σαν μοντελάκια. Κοιτάζω μια τιμή σ΄ενα πατελόνι.... 110 ευρουδάκια...Κοιτάζω μια ζακέτα 180 ευρουδάκια... Μια κυρία ήταν ήδη στο ταμείο με ένα μάτσο ρούχα και περίμενε τη λυπητερή. Βγήκα επί τόπου και προχώρησα παρακάτω. Βρίσκω ένα άλλο μαγαζί, νέκρα,κανείς μέσα, στο ταμείο μια μισονυσταγμένη κυρία. Ρωτάω για ένα παντελόνι, μου δείχνει , πόσο τη ρωτάω, 25 ευρώ...

 

Πώς χαρακτηρίζετε τους χειρισμούς της ελληνικής κυβέρνησης στο θέμα των Ελλήνων στρατιωτικών που κρατούνται στην Τουρκία;

Θετικούς(8.5%)
Αρνητικούς(80.9%)
Δεν ξέρω / Δεν απαντώ(10.6%)
Συνολικές ψήφοι: 47
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει ενεργό: Απριλίου 27, 2018