Βρίσκεστε εδώ:Αρχική>>Ιστορίες

xaritakis wide

Ιστορίες

20.12.2012 | 14:36

Γράφει ο kapakapamoiris

Εισιτήριο βγαλμένο βδομάδες νωρίτερα, «δεν μπορώ τηλεφωνικά αγόρι μου, όχι για τις μέρες πριν τα Χριστούγεννα, να έρθεις από δω». Θυσιαζόταν ένας για άλλους τρεις, άλλαζε κάποιο Σάββατο δυο αστικά και κατέβαινε από Γουδί Κηφισό. «Μαλάκα, τελευταία φορά που πάω εγώ, για το Πάσχα θα πας εσύ, εξηγούμαι από τώρα».

20.12.2012 | 04:11

Από το mpananas.wordpress.com

Δεν το φανταζόμουν πως μπορεί η δικιά σου ανεργία να προκαλεί τέτοια αμηχανία στους άλλους. Ντρέπονται που ρώτησαν πως πάει η δουλειά λες και έγινε κάτι που το ξαναθύμισες. Λες και το ξέχασα. Μετά πάντα ακολουθεί  η ίδια ερώτηση ‘και; ψάχνεις καθόλου για δουλειά;’ Η αποθέωση είναι η έκφραση που παίρνει αυτός που ρωτά, όταν του απαντήσεις όχι δεν ψάχνω.  Μια έκφραση μεταξύ λύπης, συμπόνιας και ερωτηματικού. Κάτι ανάμεσα από το ‘που να ψάξεις και συ’ με το ‘δε μπορείς να μείνεις έτσι’. Σκέφτομαι πως στην ανεργία και το θάνατο οι άνθρωποι δε ξέρουν τι να πουν και πετάνε κάτι στερεοτυπικά χωρίς να λαμβάνουν υπόψη εσένα που τα λες.

18.12.2012 | 13:14

Το Σάββατο της μεγάλης βροχής αποφάσισα να έρθω να δω τη μάνα μου. Κάθε χρόνο το κάνω. Τρεις μέρες το πολύ. Έξω από την Πάτρα με έπιασε καταιγίδα, είχε νυχτώσει, από δύο τρύπες της οροφής μπαίνανε νερά στο πίσω κάθισμα. Δεν προλάβαινα με τίποτα το τελευταίο φεριμπότ, έτσι πήρα την κατηφόρα για την Πάτρα. Σκοτάδι. Ψυχή.

Αφότου φτιάχτηκε ο περιφερειακός, έπαψα να περνάω από αυτή την πόλη, που ποτέ δεν την αγάπησα. Ερχόμασταν εδώ, παλιά, για πράγματα που δεν είχαμε στη Ζάκυνθο: γιατρούς, να δώσουμε εξετάσεις, να αγοράσουμε κάτι. Ήταν μια πόλη αρχοντοβλάχικη, χωρίς χρώμα, που έπλεε μεταξύ πολλών πραγμάτων και δεν στεκόταν πουθενά. Ακόμα και το λιμάνι της άχρωμο μου φαινόταν. Όλοι είχαν την όψη μεταπράτη.

17.12.2012 | 14:23

Από το kospanti

Μια μονοκατοικία στη Βάρη. Στο δρόμο μπροστά τρεις εργάτες της εταιρείας υδρεύσεως τρυπάνε την άσφαλτο με τα εργαλεία τους. Μερικά μέτρα πιο πάνω τα παιδιά παίζουν στη γειτονιά με μια μπάλα. Ένα τρίκυκλο περνά τούτο το δρομάκι κάθε βράδυ στις δέκα. Μαζεύει χαρτόκουτα και παλιοσίδερα από τους κάδους. Δεκέμβρης κι οι νεραντζιές λυγίζουν σε κάθε φύσημα του ανέμου.

Μέσα στη μονοκατοικία, στο σαλόνι, η τηλεόραση ανοιχτή. Ειδήσεις. Περιμένουν το αγαπημένο τους σήριαλ.  Εκείνος της δίνει τροφή στοργικά. Ένα γιαούρτι, ένα κουτάλι, δυο χαρτοπετσέτες. Τα χέρια του τρέμουν πολύ πλέον και τη λερώνει συχνά στη γαλάζια ρόμπα της. Νόσος του Πάρκινσον. Αυτή ξαπλωμένη τον κοιτά όλη την ώρα στα μάτια σαν ευχαριστώ.

15.12.2012 | 16:22

Από το mpananas.wordpress.com

Η χειρότερη μου μέρα στη σχολική βδομάδα ήταν αυτή που ερχόταν ο μαθηματικός. Δε φτάνει που δεν τα άντεχα στο σχολείο έπρεπε να κάνω και στο σπίτι μπας και σταματούσα να φέρνω αυτά τα κάτω από τη βάση. Με το που τελείωνε το μάθημα και τον ξεπροβόδιζα, είχα επιτέλους λίγο χρόνο να μιλήσω με τις φίλες μου στο τηλέφωνο.  Να πούμε τα πιο σημαντικά, τα ερωτικά, να ακούσω τις αγαπημένες μου κασέτες, να γράψω όλα αυτά που δεν έλεγα την ώρα που θεωρητικά, πάντα, διάβαζα για το σχολείο.

14.12.2012 | 17:41

Από το  niemandsrose.blogspot.gr

Ζούσε σε ένα σπίτι δίπατο, παλιό, ερήπιο σχεδόν, με εσωτερική σιδερένια περιστρεφόμενη σκάλα, μια σταλιά, νοτισμένο από την υγρασία, με πάτωμα καλυμμένο με πλαστικό δάπεδο, με μπάνιο εξωτερικό. Το σπίτι αυτό, όταν κατάφερα να εντοπίσω πού μένει, με μάγεψε. Με τα πράσινα, ξύλινα, φθαρμένα παραθυρόφυλλά του, το πόσο ψηλό φαινόταν, έτσι στενό που ήταν. Ο πύργος του πρίγκιπά μου. Ω, τι σημασία έχουν τα χρόνια. Πάντοτε ήταν ο πιο νέος άνθρωπος που γνώρισα. Χωρίς τηλέφωνο, τηλεόραση κι αυτοκίνητo. Περπατούσε ατέλειωτες διαδρομές. Θα πρέπει να είχε και αμέτρητες γκόμενες. Ωραίος άντρας. Στα μάτια μου ο πιο ωραίος του κόσμου.

13.12.2012 | 12:59

Γράφει ο kapakapamoiris

Να σου πω ότι όλα είναι καλά, ψέμα θα είναι. Πιο μεγάλο όμως αν σου πω ότι δεν είναι. Λεφτά, κι ας είναι ακρωτηριασμένα, μπήκαν κι αυτό το μήνα στο σπίτι. Θυμάσαι το Boxing Helena; Έτσι είναι το μηνιάτικο, σαν την Helena λίγο πριν πέσουν οι τίτλοι τέλους, ζωντανό μα έκτρωμα. Αλλά δεν πειράζει, κανείς δεν λείπει και φέτος, ξαναμετρηθήκαμε για σιγουριά. Κοιμόμαστε στα κρεβάτια μας, όχι σε παγκάκια, αυτοκίνητα ή σε καναπέδες φίλων. Τα χέρια μας μπαίνουν και βγαίνουν ανενόχλητα μέσα κι έξω απ΄το πάπλωμα, δεν φιλοξενούν καμιά βελόνα μέσα στη φλέβα να τους φωνάζει «ώπα! ως εκεί». Το πρωί ακούμε το ξυπνητήρι κι όχι μια φωνή που λέει -μ΄αυτό τον ενικό της οικείας παγωμάρας- «βάλε το θερμόμετρο». Τριανταοκτώ και τέσσερα. Σκατά. Είπα θερμόμετρο, ζέστη έχουμε, εικοσιένα βαθμούς, αλλά έχουμε.

12.12.2012 | 06:56

Του Δημήτρη Αλικάκου

Πάει καιρός που βρέθηκα στη Βιέννη, ξακουστή – εκτός των άλλων – για τα περίφημα cafe της. Είχα διαβάσει σε πολλούς ταξιδιωτικούς οδηγούς στο διαδίκτυο ότι σε ένα από αυτά σύχναζε ο Χίτλερ στα νιάτα του. Στο cafe Sperl. Θες από περιέργεια, θες γιατί η σκούφια του κρατάει από το 1880, θες γιατί ήθελα να μάθω περισσότερα για τις προτιμήσεις του αδόλφου… τέλος πάντων πήγα.
Με το που άνοιξα την πόρτα αντίκρισα έναν γραβατωμένο κύριο με γυαλιά, γύρω στα 45, να στέκεται όρθιος πίσω από ένα πάγκο και να γράφει. Με καλωσόρισε στα γερμανικά (έτσι νομίζω) και στη συνέχεια μου έδειξε ένα άδειο τραπέζι στα αριστερά.

12.12.2012 | 02:47

Από το giagiaduck.posterous.com

Λενάκι,

Ποιον εαυτό θάβουμε μεγαλώνοντας; Αυτό αναρωτιόμουν ξανά σήμερα το πρωί κατεβαίνοντας στο κέντρο της Αθήνας. Εκεί, στη γωνία Αλεξάνδρας και Ιπποκράτους, εκεί μ'έπιασε. Απ'τα μούτρα. Αναμενόμενο βέβαια- αν κάπου σε περιμένει ο θαμμένος σου εαυτός, είναι στα μέρη που τά'χεις περπατήσει, με ήλιο, αέρα και βροχή, μόνη ή αγκαλιά, μέρη που τά'χεις ποτίσει με συναισθήματα για χρόνια στη σειρά.

11.12.2012 | 01:50

Από το kospanti

Όλα ξεκίνησαν τότε που πήγε η τρελή να με κάψει. Ρούφηξα παθιασμένα ένα από τα Gauloises blondes μου, δήθεν ατάραχος στις βρισιές και τις φωνές που άκουγα. Αυτό την εξόργισε περισσότερο. Γράπωσε την λακ των μαλλιών απ’ το μπάνιο και την ώρα που η καύτρα του τσιγάρου φούντωνε μου ψέκασε το πρόσωπο. Η φλόγα δυνάμωσε χωρίς να προκαλέσει κάποια ζημιά. Σηκώθηκα αγριεμένος. Έκανα ένα βήμα μπρος, προς την πλευρά της, έτοιμος να τη χτυπήσω. Σταμάτησα. Την κοίταξα για λίγο, επέστρεψα στην κατάσταση ηρεμίας μου. Περπάτησα ως την πόρτα, άνοιξα και βγήκα. Δεν γύρισα να κοιτάξω. Στο δρόμο στριμωγμένος μέσα στο παλτό μου, μπορούσα να ακούω κατάρες και χυδαιότητες. Κάποιοι γείτονες κοιτούσαν σαν χαζοί. Ο περιπτεράς γελούσε. Εκείνη στο μπαλκόνι συνέχιζε, σχίζοντας και πετώντας στο πεζοδρόμιο όλα μου τα ρούχα. Συνέχισα χωρίς να γυρίσω πίσω μου να δω. Ποτέ μην προσποιείσαι τον ήρεμο σε μια γυναίκα που θέλει καυγά.

 

Πώς χαρακτηρίζετε τους χειρισμούς της ελληνικής κυβέρνησης στο θέμα των Ελλήνων στρατιωτικών που κρατούνται στην Τουρκία;

Θετικούς(8.5%)
Αρνητικούς(80.9%)
Δεν ξέρω / Δεν απαντώ(10.6%)
Συνολικές ψήφοι: 47
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει ενεργό: Απριλίου 27, 2018